وجه تسميه بلوچستان  

در كتيبه ‏هاى ميخى داريوش بزرگ، شاه ‏هخامنشى كه در بيستون و تخت جمشيد كشف شده ‏اند «ماكا» يا «مكه» نوشته شده كه در آن زمان استان چهاردهم امپراطورى بزرگ هخامنشى بوده است. در زمان ساسانيان به بلوچستان «كوسون» مى‏گفتند و هرودوت مورخ بزرگ يونان نام اين سرزمين را «مكيا» يا «مكيان» در آثار خود نوشته است.

به عقيده دانشمندان مکران مشتق از نام يك قوم هندی (دراويدى ) است كه يونانى‏ها آن را «ماكاى» يا «موكاى» مى‏ناميدند و در كتيبه ‏هاى بدست آمده، «ماكا» و «ماسيا» است. نام اين ولايت درزبان يونانى «گِدْروسيا» بوده و به نظر هرودوت از شعبه‏اى از اقوام آريايى به نام «دَروسياپوى» اخذ شده است. البته از دوران اسلامى اين منطقه «مكران» ناميده شده است و جغرافى نويسان اسلامى از اين منطقه به نام «مكران» يا «مكوران» ياد كرده ‏اند. ماركوپولو سياح معروف به بلوچستان «كسماكوران» گفته است، به نظر مى‏رسد اين كلمه خلاصه شده كلمات (كیچ )واقع در بلوچستان پاكستان و( مكران )واقع در جنوب شرق ايران باشد.

نئارك درياسالار يونانى اسكندر مقدونى اين منطقه را «اراباه» ناميده است.

اما بطوركلى درحال حاضر بلوچستان به منطقه وسيعى از جنوب شرق ايران و قسمتى از شرق پاكستان اطلاق مى‏شود كه ساكنان هر دو قسمت را قومى از نژاد آريايى بنام بلوچ‏ها تشكيل مى‏دهند.

برخى از مورخان عقيده دارند كه از قرن سوم هجرى به بعد از كلمه بلوچستان سخن به ميان آمده است وقبل از آن به نامهاى متعددى از قبيل: ماكارونه، ماكامى (موكاى)، آراينا، گِدْروزيا و مكران ناميده شده است و در اين سرزمين قبل از قرن سوّم هجرى اقوامى بنام جَتْ زندگى مى‏كردند و بلوچ‏ها (بلوص) كه از اقوام آريايى مى‏باشند بعدها از سواحل درياى خزر و از راه كرمان و خراسان به اين سرزمين وارد شده‏ اند و نام خود را بر آن به عنوان ميراث گذاشته ‏اند.