تعیین میزان املاح در دغ و كویر از نظر كمی مستلزم تحقیقات بیشتری در آینده است و همچنین بهره برداری از دغ بستگی به شناخت قابلیت ها و محدودیت های آن دارد . مهمترین محدودیت دغ را می توان بافت سنگین تا خیلی سنگین آن و در نتیجه نفوذپذیری كم دانست. دغ رفسنجان یكی از معروفترین دغهای كشور است كه در حال حاضر باغهای پسته در آن رواج دارد. دغ كبوتر خان و باغین کرمان نیز از دیگر دغهای كشور هستند كه آنها نیز به پستهكاری اختصاص یافتهاند. خاك این دغها قبل از كاشت بسیار سنگین است و پستهكاران برای حل این معضل با تعویض خاك آن را سبك میكنند.
نتایج تجزیه فیزیكوشیمیایی خاك در دغها نشان دادª مهمترین عامل محدود كننده در دغ ها بافت خیلی سنگین و نفوذ پذیری كم است ( البته در حالت طبیعی و دست نخورده نه در حالت فعلی كه بافت افق های سطحی اصلاح شده اند ). این اراضی به دلیل اینكه جزو پست ترین نقاط یك حوزه آبخیز محسوب می شوند نسبت به نقاط دیگر در بیابان دارای رژیم مرطوب تری هستند ، پس چنانچه كیفیت آبهای موجود ( چه سطحی چه زیرزمینی ) مناسب باشد با برطرف كردن محدودیت سنگینی خاك می توان كشاورزی ، باغداری و جنگل داری را در این اراضی رونق داد . در حال حاضر در دغ های رفسنجان ، كبوترخان و باغین با استخراج آب از چاه ها و قنوات آبیاری باغات پسته انجام می گیرد .
در بیشتر عرصه های بیابانی خشك ، تپه های ماسه ای عوارضی رایج هستند كه شدت و جهت باد محل انباشت این تپه ها را مشخص می نماید . از نظر دانه بندی مواد نهشته شده این تپه ها درشت دانه بوده دارای PH خنثی و املاح آن بسیار كم و یا ناچیز است . این مواد به عنوان منابع قرضه به علت فراوانی و رایگان بودن برای تعدیل بافت خاك در دغ ها بسیار مناسب هستند . در حال حاضر پسته كاران با ایجاد كانالهای به عرض 1 – 5/0 متر و عمق یك متر و به طول باغات برای كاشت درختان پسته از این مواد استفاده می كنند . معمولاً پس از كندن كانال در اراضی رسی دغ به كمك تریلر تراكتور مقداری از آن را از باغ خارج نموده و به جای آن مواد تپه های ماسه ای همراه با مقداری از خاك اصلی اراضی و كود دامی را در داخل كانال ها می ریزند . سپس نهال های پسته را در روی این كانال ها به فواصل معین غرس می نمایند .
نظرات بسته شده است.