مطالعات جالب توجهی كه اخیرا در نشریه Physiological and Biochemical Zoology منتشر شده نشان می دهد كه غزالهای صحاری عربستان سعودی برخی از اندامهایی كه مصرف اكسیژن بالایی دارند را كوچك میكنند تا از شدت تنفس ریوی آنها كاسته شود . كاهش تنفس ریوی میزان اتلاف آب به صورت تبخیر ازدستگاه تنفسی را در دوره خشك كاهش می دهد
استفان اتروفسكی و پاسكال مزوچینا از مركز پژوهشهای ملی حیوانات وحشی عربستان سعودی و همچنین ژوزف بی ویلیام از دانشگاه ایالتی اوهیو می نویسند : ما در این پژوهشها در یافتیم كه غزالها كمترین میزان آب را در میان سم داران نواحی خشك از طریق تبخیر ششی از دست می دهند .قلب و كبد غزالهای شنی– كه عوامل مهمی در تعیین سرعت و میزان سوخت و ساز هستند – بطور معنی داری در طول مدت 4 ماه از سال كه آب و غذا كم است از نظر حجم و وزن كاهش می یابد. بر عكس دیواره معده كه مسئول سنتز 28 تا 46 درصد از كل محتوای پروتئین بدن نشخوار كنندگان است از نظر وزنی دچار كاهش معنی داری نمی شود .منابع آب آشامیدنی برای حیوانات در كویر بسیار اندك است و بنا برین غزالها لاجرم باید بر گیاهان كویری برای تامین هم غذا و هم آب مورد نیازشان متكی باشند .
نویسندگان این مقاله توضیح می دهند كه چگونه صحراهای شبه جزیره عربستان ازنظر زیست محیطی از فقیر ترین زمینهای روی كره زمین می باشند كه در آنجا بارندگی بسایر بسیار كم و اصولا غیر قابل پیش بینی است و متوسط درجه حرارت هوا نیز بالا است . در چنین شرایطی غزالهای شنی باید تا حد ممكن از تبخیر آب ارزشمند بدن خود از طریق تنفسی بكاهند كه عامل موفقیت آنان همین كوچك شدن اندامهای كبد و قلب است .
بطور غیر منتظره ای محققین همچنین دریافتند كه غزالهایی كه در شرایط سخت وخشك كویری قرار گرفته اند ذخیره چربی بیشتر در مغز خود دارند كه نشان می دهد به احتمال بسیار غزالها مقداری چربی نیز برای اطمینان در مغز خود ذخیره سازی می كنند تا مغزآنها در مواقع كم آبی و كم غذایی دچار كاهش فعالیتهای متابولیكی نگردد .
نظرات بسته شده است.