نام علمی: Coccinelidae
كفش دوزك با رنگهای شادی كه دارد توجه شكارگران حشرات را به خود جلب میكند و هنگامی كه حیوانی مزاحم او میشود مایع بدبو و نامطبوعی از خود ترشح میكند. یعنی زمانی كه احساس خطر میكند مقدار كمی مایع روغنی، زرد و بدبو از پاهایش ترشح میشود كه اخطاری برای شكارگران آینده او مثل مورچهها و پرندگان است.
طول این حشرات بین 15 – 1 میلیمتر است. كفش دوزكها جز سوسكها پاكوتاه و گرد به حساب میآیند و دارای دو شاخك در سر میباشند.
كفش دوزكهای هفت خال، سه خال و نیم در هر یك از طرفین بالها دارند. سینه سیاه با دو علامت سفید در پهلو و سر كوچك و سیاه دارند. بالها مخفی است كه در هنگام پرواز باز شده و ظاهر میشوند.
نوزاد كفش دوزك پوستی به رنگ آبی – خاكستری و خالهای زردی در طرفین بدن دارد. این حشرات در باغها، جنگل، بیشهزارها و علفزارها زندگی میكنند. كفش دوزك هفت خال بیشتر در اروپا دیده میشود.
از حشرات مختلفی تغذیه میكنند اما از خوردن شپشها و شتهها بیشتر لذت میبرند. این حشرات به عنوان دوست باغبان شناخته شدهاند چون آفتهای باغ را میخورند. به طور متوسط كفش دوزك هفت خال بیش از 5000 شته را در طول عمر خود میخورد.
كفش دوزكها در گروههای بزرگ در محلهایی كه معمولاً هر سال در آنجا اتراق میكنند به خواب زمستانی میروند. زیستشناسان عقیده دارند كه تجمع كفش دوزكها در محل خواب زمستانی سبب جلب كفش دوزكهای دیگر برای خواب زمستانی در همان محل میشود. كفش دوزكها گروهی و جمعی به طور مطبق (طبقات مختلف) به خواب زمستانی میروند. این خواب زمستانی كه به صورت گروهی انجام میشود احتمالاً سبب میشود كه گرمای كمتری از دست بدهند و شانس آنها را برای تحمل و به پایان رساندن زمستان سرد افزایش دهد.
فصل جفتگیری می و ژانویه است و جفتگیری كفش دوزكهای هفت خال بسیار دیدنی است. كفش دوزك ماده در دوران زندگی كوتاه خود بیش از 2000 تخم زرد كوچك میگذارد و به این دلیل نیاز به تغذیه كافی از شته دارد. این تخمها چسبنده بوده و به صورت تك تك یا تجمع كوچك روی گیاهان و نباتات دیده میشود.
تعدادی از گونهها گیاهخوارند و بالغها بیشتر شكارگران حشرات نرمتن هستند. در نتیجه برای كنترل آفات مفید میباشند. نام كفش دوزك از زمان قرون وسطی آمده. به كفش دوزك اصطلاحاً بانوی سوسكها (Lady beetle) یا بانوی حشرات (Lady bugs) هم میگویند.
نظرات بسته شده است.