منطقه شکار ممنوع آهنگران

نام انگلیسی:  Ahangaran hunting prohibited region    

نام فارسی :  منطقه شکار ممنوع آهنگران

 

 

موقعیت جغرافیایی

منطقه آهنگران به استناد بند "و" ماده 6 قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست از تاریخ 15/12/90 و شماره روزنامه رسمی 19582 مورخ 7/3/91 به مدت 5 سال به عنوان منطقه شكار ممنوع به تصویب سازمان حفاظت محیط زیست رسیده است. مساحتمنطقه 20000 هكتار و بین 59 55 طول غربی تا 60 05 طول شرقی و 33 20 عرض جنوبی تا 33 32 عرض شمالی واقع گردیده است.

 

حدود اربعه
شمالا": از روستای حسن آباد به كلاته داشگران سپس به انتهای اراضی كشاورزی اردكول و محسن­آباد و سپس به روستای تاجكوه و حسین­آباد پس از گذشتن از اسفرق و سد بشیران به تقاطع راه خاكی سد و جاده آسفالته حاجی­آباد – پیشبر
جنوبا": در امتداد رودخانه آهنگران پس از منتهی الیه اراضی كشاورزی دزگ به مناوند
شرقا": از روستای حسن­آباد در امتداد جاده به ابتدای اراضی كشاورزی محمدآباد و پس از منتهی الیه اراضی محمدآباد و قنات به روستای حسین­آباد و سپس در مسیر راه خاكی به پاسگاه قدیم آهنگران
غربا": از انتهای اراضی واگذاری به مناوند به روستای برسنان و پس از گذشتن از منتهی­الیه اراضی كشاورزی برستان، فخرآباد به روستای جیم آباد
 

پوشش گیاهی

در مناطق صخره­ای و كوهستانی گونه­های درختی شامل: بنه، بادامشك، انجیر و گونه­های بوته­ای مانند: درمنه­كوهی، افدرا، كلاه میرحسن و چوبك مشاهده می­شوند. در مناطق دشتی، تاغ و دیودال عمده­ترین گونه­ها هستند كه غالبا" دست كاشت می­باشند و نیز گونه­های بوته­ای و علفی از قبیل خاكشیر، اسپند، درمنه دشتی و نیز گونه­هایی كه دارای ارزش زیباشناختی، حفاظتی، اكولوژیكی و تغذیه­ای می­باشد در منطقه به چشم می­خورند.
ارزش دارویی: از مهمترین گونه­ها زیره­سیاه ، آویشن، بادرنجبویه، كلپوره، ریواس، گل گاوزبان.
ارزش حفاظتی: درمنه، كما (دشتی )، انجیر وحشی، كلاه میرحسن.
ارزش اكولوژیكی: كنگر، گون، چوبكا، نسترن وحشی و گونه­های درختی مثل بنه، بادامشك.
مراتع منطقه غالبا" دارای وضعیت ضعیف تا متوسط بوده و در بعضی مناطق به علت چرای مفرط بویژه توسط شتر در نواحی دشتی و بز و میش در كوهستان و نقاط صخره­ای و نیز عدم برقراری تعادل بین دام و مرتع، وضعیت آن به لحاظ تولید علوفه رو به تنزل بوده و در برخی مناطق هم به علت تخریب بیش از حد، گونه­های مهاجم تراكم بیشتری را نسبت به گونه­های دیگر به خود اختصاص داده­اند و اكثر گونه­های درختی و بوته­ای در شرف تهدید می­باشند.

 

حیات وحش

مهمترین گونه­های پستاندار شامل: كل وبز، قوچ و میش، آهو، پلنگ و گونه­های كوچك جثه مثل خارپشت ، خفاش، پایكا، خرگوش، روباه، شغال، گرگ.
پرندگان : انواع عقاب، دلیجه، كبك، تیهو، كلاغ، كبوتر، زاغی، كمركلی، دم جنبانك.
خزندگان: انواع مارهای سمی و غیر سمی مثل جعفری، كبری، افعی، تیرمار، مار قیطانی، انواع مختلف آگاما و گلكوی و بزمچه.
دوزیستان: قورباغه در رودخانه­های آبی
آبزیان: منحصر به قنوات كه غالبا" سیاه­ماهی و در برخی مناطق گامبوزیا هم مشاهده می­شود ( البته در استخرهای ذخیره آب ). البته آمارگیری دقیق و علمی حیات­وحش در دست نیست. پرندگان مهاجر آبزی در ضلع شمالی منطقه و در رودخانه حاجی آباد و سد حاجی آباد در برخی فصول سال مشاهده می­شوند كه عمده­ترین آنها عبارتند از اگرت، حواصیل خاكستری، خوتكا، سرسبز، آبچلیك، فیلوش و لك لك.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.