پلایا یك ناحیه صاف در بخش انتهایی یك حوضه آبخیز نواحی بیابانی با زهكشی داخلی است كه گاهی اوقات دارای آب نیز می باشد (در ایران گاهی به آن کویر نیز گفته می شود).
به بیانی دیگر پلایا ها لندفرمهایی از یك حوضه آبخیزند كه منحصرا آب را از طریق تبخیر از دست می دهند و در طول زمان در معرض نوسانات طبیعی تراز سطح آب هستند .
این نوسانات سطوح وسیعی از عرصه های پلایا را عاری از پوشش گیاهی كرده و آنها را برای توالی اولیه آماده می كند. در برخی از نواحی مجاور ساحل پلایا پوسته نمكی موجود بوضوح خاكهای قلیایی را برای گیاهان غیر قابل تحمل كرده است.هرچند مناطقی از پلایاها فاقد این قشر نمكی اند و خاكهای موجود می توانند به رشد گیاهان كمك كنند . به دلیل شرایط سخت فیزیكی داخل پلایا، مانند خاك متراكم، شوری بالا و چرخه غیر قابل پیش بینی غرقاب شدن یا خشك شدن، رویش بسیاری از گیاهان به نواحی ساحلی یا كناری پلایا محدود می شود. شکل زیر نمایی تصوری از یک پلایا را نشان می دهد.
یكی دیگر از دلایل عدم وجود گیاه در حواشی پلایا را باید در وجود سطوح صاف و هموار پلایا و بادهای نسبتا شدید این محیط جستجو كرد چه سطح صاف پلایا نمی تواند مانعی برای بدام انداختن بذور گیاهان موجود در این نواحی فراهم كند. بطور مثال در تحقیقی كه در سواحل صاف و هموار پلایای مونو-كالیفرنیا برای میزان پراكندگی بذور چند گونه گیاهی انجام شد حداقل فاصله برای گونه Chrysothamnus spp.
حدود 1300 متر و برای گونه Sarcobatus vermiculatus حدود 700 متر بود(كوین و همكاران، 1998). از این رو چنانچه مانعی برای بدام انداختن بذور گیاهی در این عرصه ها ایجاد شود امكان استقرار و رشد گونه های مقاوم بشوری وجود خواهد داشت .
اگر مركز پلایا بدلیل تجمع بیش از حد آبهای شور و وجود پوسته های نمكی در اطراف آن شرایط حادی برای استقرار گیاه فراهم كرده اند اما زهكشی نواحی شور اطراف ساحل پلایا در این مناطق و رطوبت كافی موجود در خاك می تواند امكان رشد برخی گونه های گیاهی مقاوم را فراهم آورد.