منطقه شکار ممنوع لشگرگاه، قاین

نام انگلیسی:  Lashgargah hunting prohibited region     نام فارسی :  منطقه شکار ممنوع لشگرگاه

منطقه لشگرگاه به استناد بند "و" ماده 6 قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست از تاریخ 15/8/90 و شماره روزنامه رسمی 19538 مورخ 16/1/91 به مدت 5 سال به عنوان منطقه شكار ممنوع به تصویب سازمان حفاظت محیط زیست رسیده است. مساحت منطقه 11900 هكتار و بین 11 34 58 طول غربی تا 45 46 58 طول شرقی و 45 50 33 عرض جنوبی تا 56 5 34 عرض شمالی واقع گردیده است.

حدود اربعه

شمالاً: در امتداد خط الرأس جغراقیایی مرز گناباد- قاین

شرقاً: به انتهای اراضی كشاورزی روستاههای بیناباج و ثغوری، خانیكوك ، اسفیان ، گزدمو

جنوباً: درمسیر راه خاكی گزدمو به كلاته سری بعد از متنهی الیه اراضی كشاورزی.

غرباً: به منتهی الیه اراضی كشاورزی روستاههای خنج ، دره باز و مرز سیاسی شهرستانهای قاین و سرایان.

پوشش گیاهی

با توجه به جهت ارتفاعات، آب و هوا و منابع آبی كه شرح آن گذشت پوشش گیاهی متنوعی در منطقه كوهستانی وجود دارد. در كف دره ها كه آب جریان دارد یا از رطوبت كافی برخوردار است گیاهان آبدوست از قبیل پونه، بارهنگ ، پده، بید، گز، نسترن وحشی، ثیل كبیر، نیزار، شیرین بیان خارشتر ، و … میروید . در مناطق خشك و بالای ارتفاعات ، بادامشك، بنه، انجیر ، تنگرس ، نوعی زالزالك، درمنه، ، افدرا، افربیا، سریش، ریواس، ، گل جالیز ، كمای آنقوزه ، زیره سیاه ، اسپند ، گل گاو زبان ، گل عقربی، پیچك ، چوبك ، كاكوتی ، تلخ بیان ، اسپرس ، علف هفت بند ، كلاه میر حسن، بومادران ، گون ، شكر تیغال ، كنگر، كماكندل، باریجه، بومادران، ورث، سوسن، زنبق، شقایق، لاله، كور، بابونه، داوودی، كاسنی و دیگر گونه های بالش وش و علفی یك ساله و دوساله و گونه های خشبی دیده میشود. در دامنه ارتفاعات وجود لكه های سبزی از دور مشاهده می شود كه وجود گیاهانی از قبیل بید، نسترن وحشی، ثیل كبیر، لویی، و بعضی از گونه های گرامینه آبدوست، كه نشان از لكه های آبخیز در دل كوه می باشد. تراكم پوشش گیاهی به جهت عوامل مختلف ذكر شده از فقیر تا متوسط و انبوه ( بصورت لكه ای ) مشاهده می گردد. مراتع را غالبا" میتوان در سه كلاس ضعیف، متوسط و خوب( بصورت لكه ای ) دسته بندی كرد. قلل اطراف روستای دره باز ( غرب منطقه )محیط مساعدی جهت چرای وحوش می باشد. در بعضی مناطق به علت چرای بیشتر از حد ، گیاهان مهاجم از قبیل سپند ، ورك پوشش بومی منطقه را دگرگون كرده، در مراتع ضعیف گونه های مهم در خطر انقراض بوده و بطور كلی پوشش گیاهی در خطر تهدید قرار دارد .

حیات وحش

گونه های جانوری متنوعی در منطقه زیست می كنند. گونه شاخص منطقه قوچ و میش اوریال ( ناخالص ) میباشد كه در سرتاسر منطقه پراكنده است. فاكتورهای شرح داده شده در بند 5 بر پراكنش، تراكم، زیستگاههای فصلی، قلمرو، محل گدار و دیگر فاكتورهای حیات وحش منطقه تأثیر گذاشته است از مهمترین این شاخصه ها ارتفاع، وزش باد و اشكال زمین شناختی است مثلا" قوچ و میش در اوایل بهار دامنه ها و پایین دست ارتفاعات غربی لشكرگاه را برمی گزیند، در اواخر بهار و فصل تابستان دامنه ها و ارتفاعات شرقی لشكرگاه را انتخاب میكند همچنین در فصل پاییز و زمستان دامنه های غربی و شمالغربی منطقه را می پسندد ( البته ورود شكارچیان غیر مجاز و صدای شلیك گلوله باعث فرار و آشفتگی زیستگاهی میگردد و متأسفانه این مورد جزو فاكتورهای منفی و تأثیر گذار در نحوه پراكنش این حیوان میباشد ) . وجود غارها و حفره های طبیعی دامنه های غربی مأمنی برای زمستان گذران قوچ و میش است مثل غار بتون كه محل امنی جهت پناه گله های قوچ و میش در روزهای بارانی و برفی است. یا غار اژدها ( چرمه ) كلنی كبوتر چاهی است.

حیات وحش منطقه شامل خرگوش ، روباه ، شغال ، گرگ، زرده بر، گربه وحشی، خارپشت ، خفاش ، حفار ، جربیل، پایكا، ول، قوچ اوریال ناخالص (هیبریدی از قوچ اوریال خالص و احتمالا" قوچ افغان)، دلیجه ، شاهین ، عقاب طلایی، سبز قبا ، زنبور خوار ، انواع سسك ، طرقه ، هدهد ، كلاغ سیاه ، كلاغ كوهی نوك سرخ ، سار ، انواع گنجشك ، جغد ، قمری ، كبوتر چاهی ، كبك ، تیهو ، زاغی ، چكاوك ، سهره ، كمركلی ، دم جنبانك، زرده پره، بزمچه، آگاما، گكوی ، انواع مارها ( جعفری ، افعی، كبری ، تیرمار ، قیطانی )، قورباغه، وزغ، سیاه ماهی، گامبوزیا، خرچنگ سیاه…