از آنجا كه در بلوچستان، باران كمى مىبارد و فصل ریزش آن كوتاه است، بنابراین پوشش گیاهى آن نیز ضعیف است، اما با این وجود، هرگاه كه در طول سال یك یا دوبار بارانى ببارد، انواع گیاهان و گلها، سر از خاك بیرون مىآورند كه در نوع خود بىنظیرند. بطور كلى پوشش گیاهى بلوچستان تُنُك و محدود است با این وجود در پوشش گیاهى آن تنوع زیادى مشاهده مىشود. در برخى از نقاط آن مثل كشورهاى آسیاى جنوب شرقى، كائوچو مىروید و در بعضى از جاها مثل سرزمین هندوستان درختان انبه و موز ، انجیر هندى و خربزه درختى (پَپِیا)به عمل مىآید. جنگلهاى بلوچستان به صورت متراكم و انبوه نیست و اغلب بطور پراكنده دیده مىشوند. و از آنجا كه در كنار مسیلها، رودها و دامنه ارتفاعات رطوبت بیشتر و درجه حرارت كمترى وجود دارد، جنگلها و نباتات طبیعى از تنوع و تراكم بیشترى برخوردارند.
پوشش گیاهى هر منطقه متأثر از آب و هواى همان منطقه است. در هر منطقه بسته به شرایط اقلیمى و آب و هوا، گیاهانى مىرویند كه بتوانند خود را با شرایط موجود تطابق داده و جامعه گیاهى را تشكیل دهند. از طرفى دیگر، پوشش گیاهى هر منطقه تنها به خشكى هوا و مقدار ریزش باران بستگى ندارد، بلكه استقرار پوشش گیاهى عمدتاً به دو عامل اقلیمى و محیطی (درارتباط با خاك) مبتنى است.
عمده ترین گونه درختى این منطقه آكاسیا است كه پتانسیل جنگل شدن را به دلیل كمبود بارندگى و خاك نامناسب، ندارد. این منطقه تنها منطقه اى از ایران است كه در آن نخل، بومى آنجاست و مىتوان درآن موز و سایر گیاهان گرمسیرى را كاشت. تعداد زیادى از گونه هاى درختچه اى و بوته اى فقط در این منطقه وجوددارد که كه تقریباً تمام آن از صحرای افریقا تا عربستان و جنوب پاكستان، گسترده و پراكنده هستند. و بعضى از گونه هایى كه در نقاط مرطوب این منطقه یافت مىشوند، از انواع گیاهان گرمسیرى مىباشند. رویشهاى این منطقه در زمره رویشهاى گرمسیرى و نیمه گرمسیرى بوده و یك منطقه خشك و گرم محسوب مىشود و گونه هاى شاخص آن نیز از عناصر گرمسیرى هستند.
در مورد عناصر گیاهى و مقایسه آن با گیاهان سایر نقاط ایران به این نتیجه مىرسیم كه گیاهان این منطقه از ویژگیهاى منحصر به فردى برخوردار هستند بعضى از تیره ها و اكثر جنسهاى گیاهى این منطقه به جز در بلوچستان جنوبى در نقاط دیگر ایران دیده نمىشوند، به نظر مىرسد بلوچستان جنوبى تنها منطقه كشور است كه مىتوان به راحتى و در شرایط طبیعى موز، خربزه درختى ، انبه و بسیارى از دیگر گیاهان گرمسیرى را به عمل آورد در حاشیه رودخانه هاى این منطقه علاوه بر چند گونه گز كه مانند بسیارى از مناطق كشور، اطراف رودخانه را پوشانده است، به درختچه كوچكى از خانواده نخل بنام داز (نخل وحشى) بر مىخوریم كه نقش اكولوژیكى با اهمیتى در جلوگیرى از سرعت سیلابها، تغذیه جانوران و اقتصاد منطقه برعهده دارد.پوشش گیاهى این منطقه داراى برگهاى خشن و كوچك مىباشد تا هم سطح تبخیر تقلیل یابد و هم در برابر گرما مقاومت نمایند. بیشتر گیاهان نیز داراى برگهاى ریز مىباشند، زیرا به علت خشكى زیاد، نور بسیار شدید است و براى عمل فتوسنتز احتیاج به برگهاى پهن نیست.
در بستر رودخانه ها و مناطقى كه خاك عمیق بوده و رطوبت بیشترى دارد، فاصله افقى گیاهان كمتر شده و تراكم بیشترى را نشان مىدهد. در شیبهاى تند، غالباً خاك فرسایش یافته و سنگ مادر(سخت) نمایان است و به موازات آن پوشش گیاهى بسیار اندك است. هر جا كه مختصر خاكى وجود داشته باشد، گیاهان معدودى كه در آن شرایط قادر به رشد هستند، دیده مىشود. بطور كلى پوشش گیاهى منطقه، روى واریزه ها، مسیلها، رسوبات آبرفتى و واریزه هاى دشتى و بستر رودخانه ها وجود دارد.