جاده سنگفرش كویر با 30 كیلومتر طول و 2.5 متر عمق یكی از عجیبترین سازههای انسانی ایران است.
جاده سنگفرش پارك ملی كویر از زیباترین و منحصربهفردترین جاذبههای ایران و راه ارتباطی مناطق شمالی به شهرهای مركزی است. این جاده كه راه قدیمی خوار به اصفهان است با مهندسی بینظیری در این منطقه احداث شده و شش تا ده متر عرض دارد. این جاده كمی برآمده از زمینهای اطراف كویری است و به واسطه به كار بردن سنگهای فراوان به این نام شهرت یافته است.
این جاده از روستای كهك گرمسار آغاز شده و به كوهپایههای سیاهكوه میرسد. جاده سنگفرشی كویر 30 كیلومتر طول و 2.5 متر عمق دارد.
همچنین در مورد عمق زیاد این جاده میگویند:« به دلیل باتلاقی بودن زمینهای كویری در این نقاط ، برای زیرسازی این جاده حدود 2.5 متر از زمین كنده شده و زیرسازی اصلی جاده با زغالی به ارتفاع بیش از 70 سانتیمتر ساخته شده تا آب به راحتی داخل زمین فرو كش كند كه البته روی این ذغال هم با سنگلاشه و ملاط آهك مفروش شده است.
گفته شده،10 پل كوچك و یك پل بزرگ در مسیر این جاده وجود دارد كه دهنه یك مورد از سالم و در بقیه موارد تنها پایههای آن باقی مانده است.
این راه از دامنههای غربی جاده سیاهكوه و حوض قیلوله و حوضمحمد میگذرد. در مسیر این جاده كه در بسیاری از برنامههای طبیعتگردی بازدید از آن نیز وجود دارد، چشمه سبیدآب و مرنجاب، كویرهای زمرود و خوار و ده رشمه در بلوك خوار دیده میشود.
این مسیر در محل بهنام راهشاه عباسی معروف است ولی در تمام مسافت سنگفرش نیست. راه سنگفرش سیاهكوه از خطوط ارتباطی بزرگ زمان شاهعباس برای تردد بین اصفهان و سواحل دریای مازندران و فرحآباد استفاده میشده است.