پناهگاه صخره ای کنجی، خرم آباد

غار كنجی در جنوب شرقی دره و شهر فعلی خرم آباد در كمركش كوه و در ارتفاع 1300 متری از سطح دریا قرار دارد، مساحت آن بیش از 200 متر مربع و ورودی كف خاكی آن حدود 2 متر قطر دارد. در دامنه و چشم انداز این غار دشتی وسیع با تپه های مصنوعی است. این غار فضای گنبدی شكل دارد و پناهگاه سنگی ارجنه در 1.5كیلومتری آن واقع است. غار كونجی در سال 1951 توسط هنری فیلد شناسایی شد و بازدید و حفاری آن توسط فرانك هول و كنت فلانری صورت گرفت؛ لایه نگاری در این غار به صورت لایه طبیعی صورت گرفت كه در نتیجه آن 12 لایه شناسایی شد. قدمت آثار از جدید به قدیم شامل دوره های اوروك (هزاره چهارم ق.م.)، موسترین (پارینه سنگی میانی) و رسوبات اواخر دوره پلئیستوسن بود.

در سال 1969 میلادی جان اسپت غار كونجی را مورد حفاری مجدد قرار داد كه در این حفاری كه به روش شبكه بندی صورت گرفت آثار دوران برادوستین (پارینه سنگی جدید) و زارزین (فراپارینه سنگی) هم در غار پیدا شده اند كه اكنون اثری از آنها نیست. ادوات سنگی به دست آمده در لایه موسترین از نظر ساخت و تكنیك با ادوات دوران موسترین در منطقه مدیترانه تا اندازه ای تفاوت داشته و از آن متمایز است.

بقایای استخوانی در اثر رطوبت موجود در غار كاملاً پوسیده شده بود ولی به نظر می رسد نوعی گورخر كوچك (onager) كه در چراگاههای این دره زندگی می كرده، آذوقه ساكنین این غار در دوره موسترین را تامین می كرده است. فرانك هول نتیجه گرفت: "جانوران متعلق به اواخر دوره چهارم زمین شناسی در دره خرم آباد نشان دهنده محیط با آب و هوایی هستند كه با امروز چندان فرقی نداشته و برای زندگی بسیار مناسب بوده است."

انتخاب این قسمت از دره خرم آباد برای اولین بار برای سكونت در 40 هزار سال پیش می تواند اهمیت این دره را نشان دهد همچنین توانایی انسان در كنترل طبیعت و محیط خویش و موقعیت دره كه موفقیت انسان را در شكار به همراه داشت.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.